คืนก่อน .... ดูละครเรื่อง ราชินีหมอลำ

หรืออะไรสักอย่างเนี่ยแหละ

ดูแล้ว .. รู้สึกเหมือนมีอะไรสะกิดใจหลายอย่าง

ภาพของสันติสุข .. แสดงเป็นพ่อผู้ตาบอด

นั่งเป็นห่วงลูกสาวที่ไปทำงานร้านอาหารเป็นคืนแรก

รอ .. จนกระทั่งลูกสาว (จอย) กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย

มันเป็นภาพที่ทำให้น้ำตาซึมโดยไม่รู้ตัว

ภาพของพ่อที่ตาบอด .. เดินอย่างทุลักทุเล

เพื่อประกอบอาชีพสุจริต .. คือการเป่าแคน

โดยมีลูกสาวร้องเพลงอยู่เคียงข้าง

มันอาจจะดูเป็นภาพธรรมดา

ก็แค่คนเป่าแคน .. แล้วก็มีคนร้องเพลง

แต่มันทำให้เรา รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น

แม้ว่ามันจะสื่อสารออกมาไม่ได้ด้วยสายตาของผู้เป็นพ่อ

แต่สายตาของลูกสาว (จอย) ที่มองพ่อด้วยความรัก

มันทำให้ทำนบน้ำตาที่สะกัดกลั้นไว้

พังทลายได้โดยง่ายเหลือเกิน

ภาพของพ่อกับลูกยืนเคียงคู่กัน

อดทน พยายามทำงาน เพื่อให้อีกฝ่ายมีความสุข

มันเป็นภาพที่สุดแสนจะวิเศษ

แม้ว่าเปลือกที่ห่อหุ้ม .. จะเป็นเพียงเสื้อผ้าเก่า เก่า

กับเนื้อตัวที่ดูมอมแมม ทรุดโทรม

ถ้าเป็นไปได้ .. ขอเพียงมีพ่ออยู่กับเราจนชั่วชีวิต

แม้ว่าอาจจะต้องลำบากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้

แต่เราเชื่อว่า .. สักวันนึง .. เราจะฝ่าฝันไปได้

เพราะเรามีกำลังใจมากพอ .. ที่จะต่อสู้

และจะวิเศษที่สุด .. ถ้ามีพ่ออยู่กับเราจนชั่วชีวิต

โดยที่ทุกคน .. ไม่ต้องลำบากหรือทุกข์ยากอะไร

เราอยากให้พ่อ .. ได้อยู่อย่างสบายและมีความสุข

และเราก็รู้ว่า .. พ่อก็หวังเช่นนั้น .. เหมือนกัน

ปล. ละครบางฉาก บางตอน ทำให้เราได้คิดมากมาย

ณ ตอนนี้ยอมรับว่า .. อยากให้เงินวณิพกพเนจรมากขึ้น

อย่างน้อย .. เขาก็ไม่ได้ขอทาน แต่หารายได้จากการเล่นดนตรี

แล้วถ้าไม่ใช่เล่นดนตรี .. จะให้เขาทำอะไร

ในเมื่อการเล่นดนตรีและร้องเพลง คือสิ่งที่เขาถนัดที่สุด