2005/Nov/10

สายลมเย็นพัดโชยมาเป็นระยะ .. ฉันยื่นหน้ารับลมอย่างไม่กลัวต่อฝุ่นควันที่ลอยฟุ้งอยู่บนท้องถนน .. ผู้โดยสารบนรถมีไม่มากนัก มีจำนวนพอดิบพอดีกับเก้าอี้ที่มี ไม่มีใครต้องห้อยโหนเป็นลิงโหนราวรถเมล์

ฉันนั่งมองผู้คนรอบข้าง ทั้งที่โดยสารรถเมล์และเดินเตร็ดเตร่อยู่ริมถนน .. นี่ก็ดึกแล้ว ทำไมพวกเขาถึงยังไม่ยอมกลับบ้าน .. บ้านที่แสนจะอบอุ่น

จ้ะ เดี๋ยวเดียวก็ถึงแล้วล่ะ .. ไม่ต้องเป็นห่วง .. คิดถึงนะ .. เสียงชายคนหนึ่งที่กรอกเสียงผ่านโทรศัพท์เคลื่อนที่แว่วเข้ามา .. ฉันรู้สึกว่าเขาช่างอ่อนหวานกับใครคนนั้นที่อยู่อีกฟากฝั่งเสียเหลือเกิน .. ในส่วนลึกฉันรู้สึกอิจฉาใครคนนั้น ฉันก้มลงมองโทรศัพท์ของตัวเอง .. หน้าจอยังคงเป็นปกติ .. ไม่มีสายเข้า ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ และไม่มีสายออก .. ไม่มีใครคิดถึงฉันเลยหรืออย่างไร

โอ๊ย .. ไรนักหนาวะ อยากไปไหนก็ไปเลย ไปตายซะได้ก็ดี !! .. ฉันนั่งอิจฉาใครคนนั้นได้ไม่กี่นาที เสียงด่าทอก็แว่วมา .. ฉันมองเห็นชายหญิงคู่หนึ่งทะเลาะกันอย่างบ้าคลั่งอยู่ที่ริมถนน .. รถเมล์จอดป้าย .. ฝ่ายชายกระโดดขึ้นรถ หลบตะหลิวที่ลอยมาได้อย่างหวุดหวิด เสียงตะหลิวกระทบกับข้างรถดังสนั่น .. ถ้าชายคนนั้นกระโดดหลบไม่ทัน ฉันว่าคงได้เลือดอาบกันไปข้าง

ป้าครับ ป้าช่วยซื้อพวงมาลัยผมหน่อยได้มั้ยครับ ? .. เสียงเด็กชายขายพวงมาลัยตามสี่แยกผ่านเข้ามาทางโสตประสาท .. โถ เด็กตัวกะเปี๊ยก ต้องมาเร่ขายของเสี่ยงชีวิตแบบนี้ .. แต่ก็อีกนั่นแหละ เสี่ยงเพื่อให้มีกิน กับไม่ต้องเสี่ยงแต่ในที่สุดก็ต้องอดตาย เป็นคุณจะเลือกแบบไหน ???

ไม่ซื้อหรอก ไป ไป๊ เกะกะจริง .. เสียงหญิงวัยกลางคนตะคอกใส่เจ้าเด็กน้อย .. ไอ้เด็กพวกนี้มันต้องให้รถชนตายให้เข็ด เกะกะขวางหูขวางตาอยู่ได้ .. .. หล่อนยังคงบ่นต่อไปอย่างไม่ลดละ .. ฉันได้แต่นั่งทำหูทวนลมเพราะไม่อยากรำคาญใจ รำคาญหู

รถประจำทางคันที่ฉันนั่งยังคงแล่นไปเรื่อย ๆ .. สายลมยังคงพัดอย่างไม่หยุดหย่อน .. ท้องฟ้ามืดดำ มีเพียงแสงจันทร์นวลตาที่สาดส่อง .. รถจอดป้ายเป็นระยะ .. มีทั้งคนใหม่ขึ้นมา และคนเก่าลงไป .. ที่นั่งยังคงมีพอสำหรับทุกคน

รถจอดป้ายอีกครั้ง .. คราวนี้มีลุงแก่ ๆ คนหนึ่งขึ้นมา .. หน้าตาท่าทางแกน่าสงสารมาก ฉันถึงกับต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากจะเห็นสภาพของลุงคนนั้น .. เพราะภาพที่เห็นทำให้ฉันนึกถึงพ่อ .. คนที่ฉันรักมากที่สุดในชีวิต คนที่ฉันยอมตายแทนได้ .. ฉันไม่เข้าใจว่าลูกหลานของลุงคนนั้นจิตใจเค้าทำด้วยอะไร ทำไมถึงปล่อยให้แกต้องออกมาลำบากกลางดึกเช่นนี้ .. แต่หากนี่เป็นความต้องการของแก ฉันก็ขอให้แกถึงที่หมายอย่างปลอดภัยที่สุด

ในที่สุดฉันก็มาถึงจุดหมาย .. ฉันกดกริ่งเพื่อให้รถจอดป้ายหน้า .. ฉันรีบก้าวเท้าลงจากบันไดรถ แต่ยังอดที่จะหันไปมองลุงคนนั้นไม่ได้ .. ชายอ่อนหวานคนนั้นลงจากรถไปก่อนฉันแล้วประมาณสามป้าย .. ชายเฉียดตะหลิวยังคงนั่งอยู่ท้ายรถ .. ป้าขี้บ่น ยังนั่งบ่นงึมงัมใส่คนข้าง ๆ

ฉันลงจากรถมาแล้ว .. รถยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไป ยังคงแล่นฉิวเพื่อพาคนเหล่านั้นไปให้ถึงที่หมาย .. สายลมยังคงพัด .. พระจันทร์ยังคงสาดแสงนวลตา .. กลุ่มเมฆคล้อยเคลื่อนอย่างเอื่อย ๆ .. ฉันค่อย ๆ เดินกลับบ้านพลางแกว่งหนังสือเรียนอย่างสำราญใจ

........................

เย็นนี้ฉันเลิกงานเร็วกว่าปกติจึงไปเดินเล่นที่แหล่งช้อปปิ้งของวัยรุ่น .. ฉันชอบไปเดินดูข้าวของ ดูว่าอะไรต่อมิอะไรมันเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร .. ฉันเดินจนมืดค่ำแล้วจึงนั่งรถประจำทางกลับบ้าน

รถประจำทางสายเดิมที่ฉันนั่งทุกวัน

จ้ะ เดี๋ยวเดียวก็ถึงแล้วล่ะ .. ไม่ต้องเป็นห่วง .. คิดถึงนะ .. ถ้อยคำและสำเนียงคุ้นหูที่ฉันเคยได้ยินเมื่อสองปีก่อนทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเจ้าของเสียงนั้น .. คราวนี้ฉันรู้แล้วว่าใครคนนั้นที่อยู่อีกฟากฝั่งเป็นผู้ชายเช่นเดียวกับเขา .. ตลอดระยะเวลาสองปีที่ฉันขึ้นรถประจำทางสายนี้ ฉันเห็นเขาขึ้นมากับผู้ชายคนนั้น .. ผู้ชายสองคนที่ทำให้ฉันรู้ว่า ความรักมีพลังมหาศาลเหนือสิ่งอื่นใด .. ความรักทำให้ผู้ชายสองคนอ่อนโยน เอื้ออาทร และดูแลกันและกันมาตลอดสองปี

โอ๊ย .. ไรนักหนาวะ อยากไปไหนก็ไปเลย ไปตายซะได้ก็ดี !! .. เสียงด่าทอ เสียงขว้างตะหลิว กะทะ ยังคงลอยมาเช่นเดิม .. แต่ชายหญิงคู่นี้ก็ยังไม่หนีหายจากกันไปไหน .. ทั้งสองยังคงอยู่ด้วยกัน สุขบ้าง ทุกข์บ้าง ปะปนกันไป .. ในยามหวานชื่น ฉันเห็นทั้งสองช่วยกันทำมาหากิน ต่างเติมเต็มให้กันและกัน

เด็กขายพวงมาลัยไม่มาขายแล้ว .. เขาคงโตขึ้นและไปประกอบอาชีพอื่น .. นั่นเป็นเพียงสิ่งที่ฉันคิดในแง่ดี แต่ในความเป็นจริงไม่มีใครรู้ หรืออยากจะสืบรู้ ว่าเด็กชายตัวน้อยคนนั้นไปอยู่ ณ แห่งหนตำบลใด .. ยังคงอยู่ดีมีสุข หรือทุกข์ตรมอยู่ที่ไหน .. ชีวิตของเด็กชายคนนั้น เป็นเพียงเศษเสี้ยวธุลีในสังคมอันใหญ่โตนี้ ทั้ง ๆ ที่เขาก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง เป็นประชาชนคนหนึ่งของประเทศนี้เช่นกัน

ไม่ซื้อหรอก ไป ไป๊ เกะกะจริง .. ป้าขี้บ่น ก็ยังคงขี้บ่นอยู่เหมือนเดิม .. คราวนี้ฉันไม่ได้มองแกอย่างรำคาญเช่นแต่ก่อน .. เป็นฉันก็คงต้องมีบ่นกันบ้าง รถจอดเป็นไม่ได้ จะต้องมีเด็กมาขายของแกทุกครั้ง .. ฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเด็กเหล่านั้นจึงเลือกที่จะมาขายของให้แก .. ไม่รู้กันรึไงเจ้าตัวเล็ก ว่าป้าคนนี้น่ะ แกดุแค่ไหน ??

แต่วันนี้ไม่มีลุงคนนั้น .. ลุงคนที่ทำให้ฉันคิดถึงพ่อ .. คนที่ฉันรักมากที่สุดในชีวิต รักมากถึงขนาดตายแทนได้ ยอมที่จะรับความทุกข์ ความเจ็บปวดทั้งปวงของพ่อมาไว้ที่ฉัน .. แต่ในวันนี้ ฉันโตขึ้น ฉันได้เรียนรู้ว่ากรรมของคนเรานั้นแบ่งให้กันไม่ได้ โอนให้กันไม่ได้เหมือนกับยอดเงินในบัญชี .. แม้ว่าฉันอยากจะรับทุกข์ รับความเจ็บปวดจากพ่อมามากแค่ไหน ฉันก็ไม่สามารถที่จะแบ่งมาได้แม้เพียงเสี้ยวหนึ่ง .. ฉันทำได้แค่เพียงแบ่งเบาภาระของพ่อเท่านั้น

ฉันกดกริ่งเพื่อให้รถเมล์จอดป้ายเดิมเหมือนเช่นทุกวัน .. รถยังคงแล่นต่อไป .. สายลมยังคงพัดพลิ้ว .. พระจันทร์ยังคงส่องแสง .. เมฆยังคงคล้อยเคลื่อนตามแรงลม

ฉันยังคงเดินกลับบ้านเช่นเดียวกับทุกวัน .. บ้านที่แสนจะอบอุ่น

หมายเหตุ ... เรื่องนี้แต่งไว้นานแล้ว แต่เอามาลงเพราะตีบตันทางความคิดอย่างเฉียบพลัน ... ทั้ง ทั้งที่อยากเขียน อยากระบาย อะไรต่อมิอะไร ... มากมาย ......

eXTReMe Tracker

Comment

Comment:

Tweet


comment3, ðîñòîâñêàÿ îáë çíàêîìñòâî, fjm, ã âåëèêèé íîâãîðîä ïðèÿòíûå çíàêîìñòâà, %-], àäðåñ èíòèì, 124248, çíàêîìñòâî ãëóõèõ ìèðà, gndjtp, ñêåñ çíàêîìñòâà, okmy, çíàêîìñòâî â ãîðîäå óñòü êàòàâ, %-D, çíàêîìñòâà äëÿ ñåêñà îëòàâå, ytcy, ìóæ÷èíà ïîçíàêîìèòñÿ, 8PP, èùó ïàðíÿ èíòèìíûõ âñòðå÷, %-)), èíòèì çíàêîìñòâà êîð, 20096, map3, 033, çíàêîìñòâî ñ äåâóøêàìè ãîðîä áîáðóéñê, jhfwnm, ñåêñ íà îäèí ðàç êàëèíèíãðàä, 6471, çíàêîìñòâà íà íî÷ü âî âëàäèìèðå, tmjaap,
#71 by jonn1 (91.214.45.253) At 2010-06-24 21:51,
comment4, çíàêîìñòâà â ìîñêâà çíàêîìñòâà êóðãàí, zdy, ñàéò çíàêîìñòâ êàêòóñ, 253, ñàéò çíàêîìñòâ äèíñêàÿ, 2319, ñàéò äëÿ îáøåíèÿ çíàêîìñòâ, 781195, ñåêñ ïàðòíåð â ñàìàðå, afhxad, äåâóøêó äëÿ èíòèìà, ejn, çíàêîìñòâà êóçüìèíêè, 27478, ïîçíàêîìëþñü ñ èãîðåì 3ëåò ñòðåëåö, =P, çíàêîìñòâà äëÿ ñåêñà êîðÿæìà, 84390, ãîðîä ðóáåæíîå çíàêîìñòâà, >:[[, ñàéò äëÿ çíàêîìñòâ ëàíèòêà, psk,
#70 by jonn3 (91.214.45.253) At 2010-06-24 21:51,
comment3, çíàêîìñòâà äëÿ òåëà è äóøè, 324, ãåé ñàéòû çíàêîìñòâ óêðàèíà, 027, ïîçíàêîìèòüñÿ äëÿ çàíÿòèÿ éîãîé, 812495, map2, :-), çíàêîìñòâà ñ ïàðíÿìè ðîññîøü, ykagm, çíàêîìñòâà ìîñêâà äåâóøêè êðàñèâûå, bviq, çíàêîìñòâà ñ áèóàëàìè â ìóðìàíñêå, jmdw, çíàêîìñòâî õàíãè ñ èãîðåì ìèíòóñîâûì, yyj, çíàêîìñòâà çûðÿíêà, :-(((, íîâûõ çíàêîìñòâ, >:-PPP, ñàíêò ïåòåðáóðã çíàêîìñòâà îáåñïå÷åííûé, 467734, ñàéò ñåêñ çíàêîìñòâ çðåëûõ æåíùèí, 572, êàëóæñêàÿ îáëàñòü ñàéò çíàêîìñòâ, fcrq,
#69 by jonn2 (91.214.45.253) At 2010-06-24 21:01,
comment3, ñàéòû çíàêîìñòâ ñåêñ â ðåàëå, bbzd, ñàéò çíàêîìñòâà êûçäàðàé êç, 73111, äåâóøêè ñàðàòîâà èíòèì, 3448, çíàêîìñòâà àéõàë, >:-PP, çíàêîìñòâà îò ìàìáà, >:-], çíàêîìñòâà äëÿ ñåêñóàëüíûõ óòåõ, bkbyw, ñýêñ çíàêîìñòâà â îðåíáóðãå, dsdda, ïîçíàêîìèìñÿ ñ ïòèöàìè, 680, çíàêîìñòâà âèòàëèé ìîñêâà, qera, çíàêîìñòâà â íîâîñèáèðñêå äåâóøêè, fxir, ñàéò çíàêîìñòâ íåôòåêàìñêà, =(((,
#68 by jonn3 (91.214.45.253) At