2006/Feb/02

ในที่สุดก็ถึงหลังแป .. ฉันแทบจะแผ่หราลงนอนกับพื้นให้ชื่นใจ แต่หนทางก็ยังไม่ได้สิ้นสุดหยุดอยู่แค่นั้น ยังต้องเดินไปอีก 4 กิโลเมตร กว่าจะถึงบ้านพัก !

อีกสิบชีวิตขึ้นมาถึงก่อน บ้างก็มาถึงนานพอสมควรแล้ว บ้างก็เพิ่งมาถึงพร้อม พร้อม กับฉันและพี่เม่น .. พวกเราแวะกินข้าวกลางวันกันตรงนั้นเลย จะกินก่อนหน้านั้นก็กลัวว่าจะจุก แต่จะไปกินตอนถึงบ้านพักก็คงจะหมดแรงซะก่อนเป็นแน่ .. ปกติฉันไม่ชอบกินกุนเชียง แต่กลางวันวันนั้น ฉันได้กินข้าวกับกุนเชียงที่อร่อยที่สุดในโลก !!!

อิ่มท้องก็เริ่มมีพลัง ทางบนภูกระดึงเป็นทางราบตลอด อาจมีเนินบ้างเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ลำบากยากเย็นเหมือนทางขึ้น ฉันกับพี่เม่นรีบเร่งฝีก้าว เพราะทั้งร้อนแดด และฝุ่นก็เยอะจนแสบคอไปหมด .. ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าฝุ่นเข้าไปตามจมูกเวลาหายใจ แล้วไปจุกอยู่ที่คอ .. เจ็บคอจัง

ระหว่างทางก็ดูต้นไม้ใบหญ้ากันไปเรื่อยเปื่อย บนภูกระดึงจะมีสนสองใบ กับสนสามใบ เป็นดาราใหญ่ของที่นี่ ซึ่งสภาพป่าข้างบนกับระหว่างทางที่ผ่านมานั้นเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา .. เริ่มแรกป่ากำลังผลัดใบ มีแต่กิ่งแห้ง แห้ง กับใบที่กำลังจะหลุดโรยลงเท่านั้น พอเดินขึ้นอีกสักหน่อยเริ่มมีป่าไผ่ให้ได้พักพิงร่มเงา และยิ่งใกล้หลังแปเท่าไหร่ สภาพป่าก็เริ่มเป็นสีเขียวมากขึ้น เพราะความอุดมสมบูรณ์ที่ยังคงอยู่ ทำให้ไม้ไม่ผลัดใบแห้งเหี่ยวโรยรา

บ้านพักสองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ สำหรับผู้พิชิตภูกระดึง 12 ชีวิต รออยู่ก่อนแล้ว ทุกคนหาที่พักพิงพักผ่อนตามอัธยาศัยระหว่างรอสัมภาระจากลูกหาบที่ยังเดินทางมาไม่ถึง .. ฉันหลับไปได้หนึ่งงีบรู้สึกสดชื่นขึ้นพอสมควร แต่ขาก็เริ่มปวดมากขึ้นด้วยเหมือนกัน .. อาจเป็นเพราะฝีก้าวที่เร่งเกินไปจากช่วงหลังแปมายังบ้านพักล่ะมั้ง

เมื่อสัมภาระขึ้นมาถึง พี่เม่นและพรรคพวกอีก 3-4 คน ไปช่วยกันขนมาที่บ้าน แต่ฉันไม่ได้ไปเพราะเริ่มเจ็บขามาก พี่เม่นช่วยยกสัมภาระอันหนักอึ้งของฉันมาให้แทน

ก่อนจะเดินไปดูพระอาทิตย์ตกที่ผาหมากดูก ฉันรีบชิงอาบน้ำให้สบายตัวเสียก่อน แม้ว่าจะต้องเดินไปโดนฝุ่นอีกตลอดทาง แต่ก็ยังดีกว่ากลับมาอาบตอนค่ำแล้ว .. เพราะมีเปอร์เซ็นต์ที่จะไม่อาบสูงมาก

:-P

ระหว่างทางจากบ้านพักไปยังผาหมากดูกประมาณ 3 กิโลเมตร .. ช่วงแรกเรี่ยวแรงก็ยังพอมี เดินนำลิ่วไปกับพี่เม่นสองคน แวะถ่ายรูปบ้าง ชมนกชมไม้ไปตามเรื่อง .. แต่เพราะแวะถ่ายรูปเนี่ยแหละ ทำให้รู้สึกว่าปวดขาเหลือเกินจนไม่อยากก้าวแม้แต่ก้าวเดียว .. ระยะทาง 3 กิโลเมตรไกลราว 30 กิโลเมตร เลยทีเดียว

-_-

สมาชิกอีก 10 ชีวิตล่วงหน้าไปถึงก่อน (อีกแล้ว) เพราะพวกเขาไม่ได้แวะถ่ายรูปกับฉันและพี่เม่นด้วย พอฉันกับพี่เม่นไปถึงก็มีคนอยากเดินไปผาอื่นใกล้ ใกล้ ต่อ .. ขาฉันตอนนั้นปวดจนแทบจะก้าวไม่ไหวอยู่แล้ว พี่เม่นบอกให้ไปด้วยกัน แต่สังขารร่างกายของฉันไม่เอื้ออำนวยเสียแล้ว เลยได้แต่นั่งรออยู่ที่ผาหมากดูก กว่าพระอาทิตย์จะตกก็อีกเกือบชั่วโมง กล้องก็ให้พี่เม่นไป .. ยังนึกเสียดายอยู่ เพราะพระอาทิตย์ที่ผาหมากดูกวันนั้น สวยเหลือเกิน แต่ไม่ได้เก็บภาพไว้เลย

ทันทีที่พระอาทิตย์เลิกทำงาน อุณหภูมิก็ดูเหมือนจะลดลงอย่างรวดเร็ว อากาศหนาวเย็นจนต้องรีบรูดซิบเสื้อกันหนาวให้กระชับขึ้นกว่าเดิม คืนนี้จะหนาวขนาดไหนเนี่ย

ระยะทางอีก 3 กิโลเมตรที่ต้องก้าวเดิน คราวนี้เหมือนกับซัก 300 กิโลเมตร .. จากที่หนาวเมื่อครู่กลายเป็นร้อน .. ปวดกล้ามเนื้อต้นขาจนแทบจะพูดไม่ออก ทันทีที่ถึงบ้านพักเหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์ แต่ความทรมานยังไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เพราะอาหารเย็นยังไม่ตกถึงท้อง

จากบ้านพักเดินไปกินข้าวที่ร้านเจ๊กิม ตามที่พ่อใหญ่แววแนะนำ (พ่อใหญ่แววคือลูกหาบ .. แกบอกระหว่างทางขึ้นว่าให้บอกว่าพ่อใหญ่แววแนะนำมาจะได้ส่วนลด .. ไฮโซมั้ยล่ะ !!!) ส่วนลึกในใจของฉันอยากจะเอ่ยปากออกไปว่าใส่ห่อกลับมาฝากได้มั้ย .. แต่ทุกคนก็เหน็ดเหนื่อยและเจ็บขาไม่แพ้กัน มากบ้าง น้อยบ้าง ตามสังขารแต่ละคน .. แล้วฉันจะนั่งสบายรออาหารอยู่ที่บ้านได้ยังไง !

อาหารเย็นวันนั้นสิ่งที่ฉันอยากกินมากที่สุดก็คือน้ำแกงจืดร้อน ร้อน หลังจากที่ลำคอแห้งผากจากอากาศที่แห้งแล้งและสูดฝุ่นทรายมาทั้งวัน .. การได้กินข้าวอร่อย อร่อย แกล้มการดูแดจังกึม (ไม่ได้ติด ก็แค่นั่งดูจนจบทั้ง ทั้ง ที่ง่วงและเหนื่อยมาก -_-) ทำให้ความเหน็ดเหนื่อยค่อยหายไปได้บ้าง แม้อาการเจ็บขาจะทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ

ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าผสมกับยาคลายกล้ามเนื้อที่กินเข้าไปหลังอาหารออกฤทธิ์แทนยานอนหลับได้เป็นอย่างดี เพราะคืนนั้นฉันคร่อกฟี้ทันทีที่ล้มตัวลงนอน

วันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร .. พระอาทิตย์ขึ้นจะสวยขนาดไหน .. บรรยากาศพระอาทิตย์ตกจะโรแมนติคซักเท่าไหร่ (กันเชียว) .. ติดตามตอนต่อไปวันพรุ่งนี้ .. เช่นเคย

:-P

ปล. ขอติดรูปไว้ก่อนนะขอรับ .. ไม่ค่อยได้ถ่ายอะ ตอนนี้เดี้ยงยังไม่หายเลย ได้โปรดเห็นใจ -_-

eXTReMe Tracker

Comment

Comment:

Tweet


พร่งนี้มาอ่านฮะ

ปล. งอนไม่มีรูปแต่ให้อภัยเพราะเดี้ยง
#3 by IPman At 2006-02-02 19:08,
อ่านแล้วชักอยากไปบ้างแล้วสิครับ

ที่บนนั้นมีบ้านพักด้วยเหรอครับ จะไปพักต้องติดต่อไว้ก่อนหรือเปล่าครับ
ถ้ายังไงรบกวนขอที่ติดต่อบ้านพักนั้นหน่อยนะครับคุณพีช ... อยากไปบ้างแล้วสิ ถ้าไม่ต้องนอนเต้นท์เนี้ย ...
ตลกดี...เพราะหลังจากไปดูพระอาทิตย์ตกแล้ว
แก็งผมก็มาดูแดจังกึม แกล้มกับ ต้มจืดมะระหวาน ที่ร้านเจ้กิมเหมือนกัน..55
แต่ว่าไม่มีส่วนลดพิเศษนะครับ..55
#1 by kemkem At 2006-02-02 15:12,

PeAcH_a_Ja
View full profile