2007/May/22

ทุกเช้าของวันธรรมดา ฉันมักจะออกจากบ้านด้วยมอเตอร์ไซค์

แต่เมื่อเช้านี้ ฉันเดินทางจากบ้านถึงหน้าปากซอยด้วยสามล้อ

สามล้อถีบ ที่เริ่มจะหายากขึ้นทุกทีในกรุงเทพเมืองฟ้าอมร

แต่โชคดีที่บ้านฉันอยู่เขตจังหวัดนนทบุรี

จึงทำให้ยังพอมีสามล้อถีบให้เห็นอยู่บ้าง

คุณลุงสามล้อคนเดิม .. คนเดียวกับเมื่อฉันนั่งตอนเป็นเด็กประถม

คิดดูแล้วกัน .. ว่าแกถีบสามล้อมาเนิ่นนานขนาดไหน !

ระหว่างที่นั่ง ลุงแกก็บ่นไปเรื่อย เล่าโน่นนี่เรื่อยเปื่อย

ทำให้ฉันได้รับรู้ชีวิตของแกคร่าว คร่าว

เดิมบ้านคุณลุงอยู่ฝั่งตรงข้ามซอยบ้านฉัน

แต่นับตั้งแต่วิกฤตเวรคืนที่เพื่อสร้างทางด่วน

คุณลุงสามล้อต้องย้ายบ้านไปอยู่แถวบางบัวทอง

แต่แกก็ยังมาปั่นสามล้อแถวซอยบ้านฉันเหมือนเดิม

ทุกเช้าแกต้องออกจากบ้านบางบัวทอง

มาถีบสามล้อในสถาบันวิชาการทีโอที (ซ.งามวงศ์วาน17)

ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ใกล้ เลย

เพียงแค่ฟังเรื่องการเดินทางทุกวันของแก

เทียบกับค่าสามล้อราคาสิบบาทต่อเที่ยว

มันก็เทียบกันไม่ได้ซะแล้ว

เมื่อเช้า .. แกบอกว่าเมื่อวานไม่ได้มาถีบสามล้อ

เพราะต้องอยู่ซักผ้า ทำงานบ้าน

ภรรยาแกไม่สามารถทำอะไรได้

เพราะลื่นล้ม ทำให้ร่างกายไม่ดี ช่วยเหลือตัวเองยังไม่ค่อยได้

เด็ก เด็ก ก็เปิดเทอมไปโรงเรียนกันหมดแล้ว

แกบ่น บ่น ว่าต้องมาลำบากตอนแก่

ตอนกลางคืนก็ไม่ค่อยได้หลับได้นอน

เพราะภรรยาแกปวดท้องฉี่บ่อย ต้องพาเข้าห้องน้ำ

ไม่อย่างงั้นก็ต้องมาเช็ดในตอนเช้า

ตอนเช้าก็ต้องหุงหาอาหารไว้ให้ภรรยา

แล้วค่อยออกจากบ้านมาถีบสามล้อ

จะไม่ออกมา .. ก็ขาดรายได้

ฉันไม่เคยได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้มาก่อนเลย

ฉันรู้แต่ว่า .. ชีวิตแกคงลำบาก

แต่ไม่คิดว่าจะต้องลำบากขนาดนี้

ได้ฟังเรื่องราวของแกบางส่วนก็อดสงสารไม่ได้

แต่ขนาดลำบากลำบนขนาดนี้ ก็ยังไม่ทิ้งภรรยาคู่ชีวิต

ยังคงดูแล ห่วงใย และอยู่ด้วยกัน

แม้ว่าภรรยาของคุณลุงสามล้อจะโชคร้ายที่ต้องเจ็บกาย

แต่แกก็ยังดีที่มีสามีคอยดูแล ไม่ได้ทิ้งไปไหนให้ต้องเจ็บใจ

จะมีสักคนไหม .. ที่จะคอยดูแลฉันบ้างในยามแก่เฒ่า

จะมีสักคนไหม .. ที่จะไม่รังเกียจในวันที่ฉันช่วยตัวเองไม่ได้

จะมีสักคนไหม .. ที่จะเผชิญกับทุกสิ่งทุกอย่างด้วยกันกับฉัน

จะมีสักคนไหม ?

eXTReMe Tracker

Comment

Comment:

Tweet


#6 by (124.157.231.196) At 2009-10-11 18:29,
เจ้าชายน้อย : ใช่จ้ะ ชีวิตเราที่ว่าแย่ ถ้ามองไปรอบๆ ก็จะได้เห็นว่ายังมีอีกมากมายนักที่แย่กว่าเรา
และบางที เราก็จะเห็นได้อีกอย่างด้วยว่า วันนึงที่เราเคยคิดว่าแย่ที่สุด ผ่านไปเรื่อย ๆ เราอาจเจอวันที่แย่กว่านั้นอีก
เพียงแค่ยอมรับและปรับให้ดีขึ้น เราก็จะผ่านมันไปได้เองแหละเนอะ

:-)

จูน : เรายังไม่ได้ดู "เฉิ่ม" อะ
จูนเล่าไว้ซะอย่างงี้ สงสัยต้องไปหามาดูบ้างแล้ว

:-P

พจน์ : พจน์ไหนอ่า .. พี่พจมารอ๊ะป่าว?
แต่ก็ .. ขอบคุณนะขอรับ

:-D

ม.ร.ว.แห้วเน่า : ไม่ได้เจอกันนานมากจริงๆ เป็นยังไงบ้างน้อง
ว่าแต่ คราวนี้มี คะ ขา .. อะแฮ่ม !

;-)
#5 by PeAcH_a_Ja At 2007-05-25 11:22,
โหย .. ไม่ได้เข้ามานานมากเลย
คิดถึงนะคะ

#4 by แห้ว * At 2007-05-25 09:06,
ดีจัง เขียนเล่าได้ดีจัง
#3 by พจน์ (58.10.234.170) At 2007-05-24 10:05,
สวัสดี พีช

เจ้าคำถามนั่นเราถามตัวเองบ่อยๆ
ถ้าเป็นแม่บริเจ็ดโจน หล่อนก็จะนึกไปถึงยามเสียชีวิตเดียวดายในอพาร์ตเม้นต์
แล้วโดนหมาอัลเซเชียนแทะไปครึ่งตัว
...กว่าจะมีคนมาพบศพในอีกสองสัปดาห์ถัดไป

"คู่ชีวิต"มันคงเป็นอะไรที่มากมายกว่า "แฟน" กว่า "คนรัก"จริงๆ
เมื่อวานเราเอา"เฉิ่ม"มาดูซ้ำ แล้วก็ร้องไห้ซ้ำๆตรงที่เดิมๆ
ย้อนกลับไปดูตอนจบฉากที่เพลงเก่าๆเพลงนั้นดัง
...แล้วนวลกับสมบัติหันไปเจอกันและกัน

คนสองคนที่รักเพลงเพลงเดียวกัน
ถ้าไม่อย่างนั้นก็จะกลับมาตามหากันไม่เจอ
อยู่ข้าง ด้วยระยะห่างที่พอเหมาะและเคียงกันไป

ปล.พีชดู"เฉิ่ม"รึยังไม่รู้
เพลงเก่าๆในเรื่องนั้นเพราะมาก
ชีวิตคนเราไม่ได้ดีเหมือนกันไปหมด มีคนที่แย่ ๆ กว่าเราอีกเยอะนะครับ

ที่หมู่บ้านผม แถวพัฒนาการก็ยังมีสามล้อถีบอยู่ครับ
#1 by เจ้าชายน้อย At 2007-05-22 15:24,

PeAcH_a_Ja
View full profile